Think Negative

ไอ้วัฒนธรรมอัพบล็อคนี่ผมก็เคยเห็นมานานละ เป็นพวกเขียนไดอารี่ประจานตัวเอง ระบาย

ความอ่อนแอต่อสิ่งที่พบเจอ ผมไม่เคยสนใจซักนิด จนกระทั่งผมต้องกระเดือกนํ้าลายตัวเองอย่างจังที่หัน

มาสนใจตัวหนังสือในสังคมที่ตัวตนไม่มีตัวตน สิ่งแรกที่ทำให้ผมสะกิดใจก็คือ ข้อความบันทึกประจำวัน

ธรรมดาๆของคนๆหนึ่งซึ่งไม่สำคัญ มันสำคัญตรงที่ปัญหาแม่งมีกันทุกคน แล้วทุกคนก็มีทางแก้ต่างกัน

แต่พวกเขาแสดงออกมาเป็นรูปภาพ หรือเรื่องเล่าในจินตนาการ แม่งเจ๋งว่ะ มันคือสิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งซึ่งไม่

มีสิทธิ์มีเสียงไปมากกว่าขี้ฝุ่นบนส้นตีนของไอ้ไฮโซทั้งหลาย หรือกระสุนปืนในมือลูกไอ้เหลิมที่ไม่มีสิทธิ์

ห้ามตัวมันเองไม่ให้เจาะกระโหลกลุงตาถั่วที่เดินไม่ระวัง เราสามารถระบายและสร้างสรรค์งานที่ออกมา

จากความรู้สึกอันแม้จริงซึ่งได้แรงบัลดาลใจจากสิ่งที่เลวร้ายบนแผ่นดินไทยนี้ (ตอนนี้ผมยังไม่สามารถพูด

ได้ว่าความเลวร้ายของโลกใบนี้ เพราะสิ่งที่รัยรู้ก็ได้จากข่าว ไม่ได้สัมผัสเอง) ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

กับบล็อกของผมต่อไป เพราะทุกสิ่งที่มันจะเกิดผมไม่ได้กระแดะเขียนมันลงไป แต่มันจะเกิดขึ้นเพราะ

สภาพสังคมรอบๆตัวผม ผมไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายอะไรมากนัก แต่คุณก็รู้ว่าทุกวันนี้มันมีอะไรดีมั่ง บางที

เราสามารถหาแรงบัดาลใจในการสร้างงานจากสิ่งที่บัดซบก็ได้

ขอบคุณที่อ่านจบ

อ้อ ไอ้หนังที่ผมอัพไว้ก่อนหน้านี้เป็นหนังที่ผมทำมานานละครับ ใครดูไม่อินไม่เป็นไร ผมทำให้เพื่อนผม

บอกตรงๆไม่รู้จะเอาไรลง เลยเอางาน3d สมัย 3 ปีที่แล้ว ลงไว้ก่อนละกัน ตอนนั้นรู้สึกแย่กะสภาพกรุงเทพจริงๆเอาไว้คราวหน้าผมจะมาเล่าให้ฟังว่า กรุงเทพในสายตาบ้านนอกอย่างผมเป็นไง